Pazarlama, Telefonum, Eğitim Sistemi ve Ulusa Sesleniş

Pazarlama sınavına girdim bugün, berbat geçti. Her zaman ki bildik şeyler, oku oku oku. İnsanı bir süre sonra okumaktan bile soğutuyor bu tip sınavlar. İhtiyaç, İstek, Niş Pazar, Hedef Pazar Seçimi ve daha neler neler. İki gün okuyup girilen bu tip sınavlarda, sınavdan sonra ki iki günde herşey unutuluyor.

“Dünyada bir ülke var mıdır acaba?” (Çok reklam kokan bir cümle oldu.) Üniversite öğrencilerine iş kurmaları için yardımcı oluyor. Teşvik falan da istemez, mesela iş sahibi bir üniversite öğrencisi ise vergi almasın. O zaman iki gün okuyup girilen bu sınavlarda ki, bilgiler sınavdan sonra ki iki günde de unutulmaz. Belki o zaman dünyada bir tane “google”da olmaz. Öğrenciler “İhtiyaç nedir? – Pazar nasıl bölümlendirilir? – Hedef pazar nasıl seçilir?” uygulamalı olarak öğrenir, herhalde bir daha da unutmazlar.

İyi fikir gerçekten, buradan Sanayi ve Ticaret Bakanı Zafer Çağlayan’a sesleniyorum; “Öğrencilerimiz kendi işlerini kurabilsin, siz de onlardan öğrencilikleri süresince vergi almayın.” Bakarsınız bu satırlar toplu bir harekete dönüşür, bu tarihi kaydedin.

Hazır ısınmışken niye bizim Teknoloji Bakanı’mız yok? Veya var da, başka bir bakanlığın son eki olduğu için biz varlığından haberdar değil miyiz?. Örneğin, Aileden Sorumlu Devlet ve Teknoloji Bakanı…

Son olarak bugün emektar telefonum, pazarlama sınavı sonrası, eğitim sistemini protesto edercesine, 6 buçuk yıllık ömrüne son noktayı koydu. Aranızda bazıları çüş diyebilir. Evet 6 buçuk yıl, dile kolay. Emektar Siemens C55. Zamanında reklamlara bile çıkmıştı, kaynanası arayan bir adam, kaynanasının aradığını, telefondan çıkan hindi sesinden anlıyordu. Birde Zerda dizisine çıkmıştı, bizzat bu gözler gördü, o zamanlar küçük olan kardeşimin çığlıklarıyla. Son üç yıldır, onunlayken kendimi mütaahhit gibi hissediyordum, (Bir söylentiye göre mütaahhitlerde hep takoz telefonlar olurmuş) millet kafa bulsa da. Neyse garip bir gündü işte, bu arada telefon bakıyorum, tavsiyelerinizi beklerim.